FANDOM


m (Robot wykonał kosmetyczne poprawki)
(+ inf, linki)
 
Linia 1: Linia 1:
'''Złota era piractwa''' – okres trwający od 1701 do 1722 roku.
+
{{Epoka historyczna
== Opis ==
+
|Zdjęcie = Złota era piractwa.jpg
  +
|Pojawia się w: = [[Assassin's Creed IV: Black Flag]], [[Freedom Cry]], [[Assassin's Creed: Czarna Bandera]], [[Assassin's Creed: Pirates]], [[Assassin's Creed: Rogue]] (częściowo)
  +
|Data początkowa: = 1690
  +
|Data końcowa: = 1750
  +
}}
  +
'''Złota era piractwa''' – okres trwający od 1690 do 1750 roku.
  +
== Historia ==
   
W roku 1701 wybucha wojna o sukcesję hiszpańską, zwana w Anglii wojną królowej Anny. Na początku Anglicy i ich koalicja znajdują się w dość kiepskiej sytuacji; połączona flota francus[[Plik:Złota_era_piractwa.jpg|thumb|330px|Pirat na przeciwko statku w czasie ery piractwa]]ko-hiszpańska wydaje się bowiem zbyt potężna do pokonania. Stąd też ogłaszają amnestię i wydają ogromną ilość listów kaperskich; w późniejszej fazie wojny postępują tak równiez Francuzi. W ten sposób na początku XVIII wieku na morzu działa olbrzymia ilość korsarzy. Jak duża była liczba działających wówczas korsarzy dostrzegamy w roku zakończenia wojny. Większość korsarzy i bezrobotnych marynarzy staje się piratami. Wówczas korsarska baza na New Providence w archipelagu Bahamskim stała się piracką republiką, gdzie zamieszkiwali ''ludzie nie poddani żadnej władzy'', jak napisał o nich do Londynu gubernator Bermudów. Swe kariery rozpoczęli tam tak znani piraci jak [[Edward Thatch]], czyli Czarnobrody[[Plik:250px-Jackdaw.png|thumb|left|241px|Statek piracki]], [[Charles Vane]] czy [[Jack Rackham]], zaś w późniejszym okresie dwie kobiety piratki, [[Anne Bonny]] i [[Mary Read]]. Dopiero w roku 1718 udało się przywrócić Bahamom kolonialną administrację, lecz większość piratów po prostu przeniosła się na Madagaskar. Działali na Oceanie Atlantyckim, Indyjskim, lecz głównie wciąż w strefie Karaibów. Licznie wysepki, płytkie wody, przystanie i zatoczki zdawały się wręcz predestynować ten rejon do uprawiania piractwa. W latach dwudziestych oceany należały do piratów takich jak [[Edward England]], czy [[John Taylor]], którzy dotarli nawet do Cochinu. To wtedy działał król piratów złotej ery, [[Bartholomew Roberts|Bartholomew Roberts]]. Morscy rabusie w tym okresie zajmowali się tylko zdobywaniem statków, prawie w ogóle nie walczyli na lądzie. Działo się tak głównie dlatego, że wywodzili się oni wówczas ze środowiska marynarzy, którzy dużo lepiej od bukanierów radzili sobie na morzu. Wspominany rozwój handlu i pojawienie się linii żeglugowych sprawiło, że było łatwiej o łup na oceanie i to mniejszym kosztem. Zjawisko piractwa przeszło w ciągu stu lat całkowitą przemianę. [[Piraci]], początkowo wykorzystani przez mocarstwa do agresywnej obrony kolonii, z biegiem lat stali się jednym z największych problemów na morzach i oceanach.
+
W roku 1701 wybucha wojna o sukcesję [[Hiszpania|hiszpańską]], zwana w [[Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej|Anglii]] [[wojna królowej Anny|wojną królowej Anny]]. Na początku Anglicy i ich koalicja znajdują się w dość kiepskiej sytuacji; połączona [[Marynarka francuska|flota francusko]]-[[Marynarka hiszpańska|hiszpańska]] wydaje się bowiem zbyt potężna do pokonania. Stąd też ogłaszają amnestię i wydają ogromną ilość listów kaperskich; w późniejszej fazie wojny postępują tak również Francuzi. W ten sposób na początku XVIII wieku na morzu działa olbrzymia ilość korsarzy. Jak duża była liczba działających wówczas korsarzy dostrzegamy w roku zakończenia wojny. Większość korsarzy i bezrobotnych marynarzy staje się [[Piraci|piratami]]. Wówczas korsarska baza na [[New Providence]] w archipelagu Bahamskim stała się piracką republiką, gdzie zamieszkiwali ''ludzie nie poddani żadnej władzy'', jak napisał o nich do [[Londyn]]u gubernator Bermudów. Swe kariery rozpoczęli tam tak znani piraci jak [[Edward Thatch]], czyli Czarnobrody, [[Charles Vane]] czy [[Jack Rackham]], zaś w późniejszym okresie dwie kobiety piratki, [[Anne Bonny]] i [[Mary Read]].
+
[[Plik:250px-Jackdaw.png|thumb|left|220x220px|[[Kawka|Okręt piracki]]]]Dopiero w roku 1718 udało się przywrócić Bahamom kolonialną administrację, lecz większość piratów po prostu przeniosła się na Madagaskar. Działali na [[Ocean Atlantycki|Oceanie Atlantyckim]], Indyjskim, lecz głównie wciąż w strefie [[Morze Karaibskie|Karaibów]]. Licznie wysepki, płytkie wody, przystanie i zatoczki zdawały się wręcz predestynować ten rejon do uprawiania piractwa.
[[Kategoria:Epoki]]
+
[[File:Piracka bandera.png|thumb|220x220px|Piracka bandera]]
  +
W latach dwudziestych oceany należały do piratów takich jak [[Edward England]], czy [[John Taylor]], którzy dotarli nawet do Cochinu. To wtedy działał król piratów złotej ery, [[Bartholomew Roberts|Bartholomew Roberts]]. Morscy rabusie w tym okresie zajmowali się tylko zdobywaniem statków, prawie w ogóle nie walczyli na lądzie. Działo się tak głównie dlatego, że wywodzili się oni wówczas ze środowiska marynarzy, którzy dużo lepiej od bukanierów radzili sobie na morzu. Wspominany rozwój handlu i pojawienie się linii żeglugowych sprawiło, że było łatwiej o łup na oceanie i to mniejszym kosztem. Zjawisko piractwa przeszło w ciągu stu lat całkowitą przemianę. Piraci, początkowo wykorzystani przez mocarstwa do agresywnej obrony kolonii, z biegiem lat stali się jednym z największych problemów na morzach i oceanach.[[Kategoria:Epoki]]

Aktualna wersja na dzień 10:44, cze 24, 2016

Złota era piractwa – okres trwający od 1690 do 1750 roku.

Historia Edytuj

W roku 1701 wybucha wojna o sukcesję hiszpańską, zwana w Anglii wojną królowej Anny. Na początku Anglicy i ich koalicja znajdują się w dość kiepskiej sytuacji; połączona flota francusko-hiszpańska wydaje się bowiem zbyt potężna do pokonania. Stąd też ogłaszają amnestię i wydają ogromną ilość listów kaperskich; w późniejszej fazie wojny postępują tak również Francuzi. W ten sposób na początku XVIII wieku na morzu działa olbrzymia ilość korsarzy. Jak duża była liczba działających wówczas korsarzy dostrzegamy w roku zakończenia wojny. Większość korsarzy i bezrobotnych marynarzy staje się piratami. Wówczas korsarska baza na New Providence w archipelagu Bahamskim stała się piracką republiką, gdzie zamieszkiwali ludzie nie poddani żadnej władzy, jak napisał o nich do Londynu gubernator Bermudów. Swe kariery rozpoczęli tam tak znani piraci jak Edward Thatch, czyli Czarnobrody, Charles Vane czy Jack Rackham, zaś w późniejszym okresie dwie kobiety piratki, Anne Bonny i Mary Read.

250px-Jackdaw

Okręt piracki

Dopiero w roku 1718 udało się przywrócić Bahamom kolonialną administrację, lecz większość piratów po prostu przeniosła się na Madagaskar. Działali na Oceanie Atlantyckim, Indyjskim, lecz głównie wciąż w strefie Karaibów. Licznie wysepki, płytkie wody, przystanie i zatoczki zdawały się wręcz predestynować ten rejon do uprawiania piractwa.
Piracka bandera

Piracka bandera

W latach dwudziestych oceany należały do piratów takich jak Edward England, czy John Taylor, którzy dotarli nawet do Cochinu. To wtedy działał król piratów złotej ery, Bartholomew Roberts. Morscy rabusie w tym okresie zajmowali się tylko zdobywaniem statków, prawie w ogóle nie walczyli na lądzie. Działo się tak głównie dlatego, że wywodzili się oni wówczas ze środowiska marynarzy, którzy dużo lepiej od bukanierów radzili sobie na morzu. Wspominany rozwój handlu i pojawienie się linii żeglugowych sprawiło, że było łatwiej o łup na oceanie i to mniejszym kosztem. Zjawisko piractwa przeszło w ciągu stu lat całkowitą przemianę. Piraci, początkowo wykorzystani przez mocarstwa do agresywnej obrony kolonii, z biegiem lat stali się jednym z największych problemów na morzach i oceanach.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.