Assassin's Creed Wiki
Advertisement
Assassin's Creed Wiki
Clowning Around
Artykuł ten jest w słabym stanie i wymaga jak najszybszej poprawy. Brakuje w nim informacji z Assassin's Creed: Valhalla. Jeśli je posiadasz, dodaj je.

Klan Krukanorweski klan, biorący udział w napadach na Anglię przeciw królowi Alfredowi Wielkiemu w IX wieku naszej ery.

Historia[]

Rzeź w Heillboer[]

Data założenia klanu Kruka jest nieznana. Około 856 roku klan Kruka pod wodzą jarla Styrbjorna połączył się z klanem Varina, podczas jednej z uczt w sali biesiadnej w Heillboer. Chwilę po oficjalnym połączeniu klanów wioskę zaatakował klan Kjotvego Okrutnego – wroga klanu Kruka. Podczas najazdu zginęło wiele osób z klanu Varina, w tym sam Varin i jego żona – Rosta. Jarl Heillboer poświęcił swoje życie w obronie swojego klanu, gdyż Kjotve dał mu słowo, że w zamian za jego głowę oszczędzi jego ludzi. Po zabiciu Varina Kjotve rozkazał swoim ludziom zabić mieszkańców Heillboer, tym samym łamiąc słowo dane Varinowi. Po tych wydarzeniach Styrbjorn przygarnął do siebie córkę Varina i Rosty – Eivor, a Heillboer zostało opuszczone.

W 869 roku klan Kruka połączył się z innym klanem poprzez małżeństwo syna Styrbjorna – Sigurda z Randvi.

Walka z Kjotve[]

Klan Kjotvego pozostawał wrogo nastawiony do klanu Kruka przez następne kilkanaście lat, a Eivor pałała żądzą zemsty na krzywoprzysięzcy, który zabił jej rodziców.

W 870 roku Sigurd wybrał się na wyprawę łupieżczą po Europie, podczas której zebrał liczne bogactwa i spotkał członków bractwa ukrytych: Basima i Hythama, którzy również byli nastawieni wrogo do Kjotvego, gdyż ten należał do zakonu starożytnych i zabrali się z nim do Norwegii.

W międzyczasie Eivor zajmowała się gonitwą za Kjotve, mając nadzieję na ostateczne zgładzenie go. Została jednak przez niego złapana pod koniec 872 roku i miała zostać sprzedana jako niewolnik poza granicami Norwegii. Zdołała się jednak uwolnić i ruszyła uratować swoją załogę, którą Kjotve uwięził w Avaldsnes. Dostawszy się do tamtejszej sali biesiadnej Eivor pokonała Rikiwulfa przetrzymującego jej ludzi, odzyskała topór ojca, który przywłaszczył sobie Kjotve i uwolniła swoją załogę, z którą wróciła do Fornburga. Na miejscu otrzymała reprymendę od Styrbjorna, który preferował dyplomację zamiast otwartej walki i ciągłej gonitwy za Kjotve, którą wolała Eivor. Podczas rozmowy kobiety ze Styrbjornem Sigurd powrócił do Norwegii po dwuletniej wyprawie łupieżczej. Został ciepło powitany przez Eivor i Randvi, a gdy zobaczył się z ojcem, od razu poruszył temat walki z Kjotve, ponieważ nie popierał sposobu, w jaki jego ojciec walczył z wrogiem. Tego samego dnia wieczorem podczas uczty w sali biesiadnej Sigurd przedstawił swojemu klanowi Basima i Hythama, rozdał złupione podczas wyprawy bogactwa i snuł opowieści o swoich przygodach.

Następnego dnia rano w Fornburgu zjawili się szpiedzy Kjotvego, którzy mieli zorientować się w liczbie zapasów i zaopatrzenia klanu Kruka. Jeden ze szpiegów zbudził jednak niechcący Eivor, która czym prędzej zabiła ludzi Kjotvego i poinformowała Styrbjorna i Sigurda o zaistniałej sytuacji. Usłyszawszy od kobiety o szpiegach Sigurd postanowił najechać na Nottfall, skąd przybyli ludzie Kjotvego i niezwłocznie udał się tam razem z Eivor, Basimem i kilkoma wojami klanu Kruka. Dotarłszy tam wikingowie z Fornburga zniszczyli wozy z zaopatrzeniem i doszczętnie spalili obóz. Po owym najeździe z Sigurdem i Eivor spotkał się Harald Jasnowłosy, który oświadczył, iż zdecydował się połączyć siły ze Styrbjornem w walce z Kjotve. Stryj Haralda – Guthorm Mądry przekazał rodzeństwu z Fornburga, aby ich klan udał się do Florli, skąd wspólnymi siłami mogliby uderzyć na fortecę Kjotvego. Klan Kruka udał się do Florli tego samego dnia po południu skąd o zmierzchu ruszyli pod siedzibę wroga.

Przed bramą fortecy Eivor wezwała Kjotvego na holmgang – pojedynek na śmierć i życie, ponieważ chciała pomścić śmierć rodziców i odzyskać honor swojego rodu, który – jak twierdziła – został utracony w wyniku niehonorowej śmierci jej ojca. Pewny siebie Kjotve wyszedł przed fortecę i chwilę potem zaczął się pojedynek. W pewnym momencie Kjotve zrzucił się z Eivor do pobliskiego dołu, gdzie mieli kontynuować walkę. Wtedy do pojedynku wtrącił się Hytham, który starał się zabić Kjotvego z powietrza, lecz ten w porę się zorientował i powstrzymał atak ukrytego, ciskając nim o pobliską skrzynię. Pojedynek kontynuowano i ostatecznie Eivor pokonała Kjotvego. Po skończonym pojedynku klan Kruka przypuścił szturm na fortecę. Klan Kjotvego pod wodzą Gorma Kjotvessona próbował się bronić, jednak klan Kruka zwyciężył bitwę. Większość ludzi z klanu Kjotvego zginęła, a pozostali przy życiu, w tym Gorm, zbiegli z fortecy.

Opuszczenie Norwegii[]

Następnego dnia wszystkie norweskie klany, w tym klan Kruka, udały się do Alrekstad, gdzie król Harald zorganizował ucztę. Udał się tam także Gorm i kilkoro jego ludzi. Eivor, zobaczywszy syna Kjotvego w Alrekstad chciała go zgładzić, lecz nie mogła tego zrobić, z powodu pokoju, jaki obowiązywał wszystkich podczas zjazdu. Wtedy do Eivor zwrócił się Basim, który widział, że chce ona za wszelką cenę pozbyć się Gorma i zaproponował jej, aby używając kaptura wtopiła się w otoczenie i zakradła się do izby, w której przebywał Gorm, aby policzyć się z nim poza zasięgiem wzroku strażników. Kobiecie udało się dojść do Gorma jednak strażnicy wyczuli jej zamiary i w porę zainterweniowali, zanim Eivor zdążyła przelać krew Gorma. Kobieta udała się więc do sali biesiadnej, ponieważ uczta zbliżała się wielkimi krokami.

Podczas uczty król Harald roztoczył przed wszystkimi klanami wizję królestwa Norwegii zjednoczonego pod jego berłem. Uznał, że za dużo krwi zostało przelanej w wyniku wewnętrznych sporów, a zjednoczona Norwegia mogłaby skupić się w końcu na polityce zagranicznej. Zgłosił się na kandydata na tron Norwegii i oznajmił, że ci, którzy mu się sprzeciwią, będą musieli opuścić Norwegię. Po wygłoszeniu swojej przemowy zwrócił się do niego Gorm Kjotvesson, który przysiągł mu wierność i oskarżył Eivor o otrucie jego ojca, próbując upokorzyć ją na oczach Haralda i wszystkich klanów. Harald nie uwierzył jednak jego kłamstwu, gdyż jego stryj Guthorm był świadkiem holmgangu Eivor i Kjotvego. Za kłamstwo i próbę pohańbienia klanu Kruka został skazany na wygnanie. Po zajściu z Gormem o chwilę uwagi poprosił Styrbjorn, który oświadczył, iż oddaje Haraldowi hołd i uznaje jego zwierzchność. Decyzja Styrbjorna rozwścieczyła Sigurda, gdyż marzył on o tytule jarla klanu Kruka, a czyn Styrbjorna pozbawił go nadziei na ten tytuł. Mężczyzna oburzony opuścił Alrekstad, a wiele innych klanów poszło w ślad za Styrbjornem i uznało zwierzchność Haralda.

Dzień po uczcie w Alrekstad, w sali biesiadnej w Fornburgu zebrali się członkowie klanu Kruka, którzy nie chcieli zwierzchności Haralda nad ich klanem. Z Sigurdem na czele postanowili wypłynąć do Anglii, gdzie mogliby założyć nową osadę i zacząć nowe życie. Dołączyli się do nich także Basim i Hytham, którzy obrali sobie za cel wyeliminowanie zakonu starożytnych z Anglii. Klan Kruka zebrał się i wypłynął ku brzegom Anglii następnego dnia.

Założenie Kruczej Przystani[]

Na początku 873 roku klan Kruka dopłynął do brzegów Anglii i kontynuował swoją żeglugę wzdłuż rzeki Nene. Po pewnym czasie dopłynęli do opuszczonego obozu synów Ragnara, który wtedy zamieszkiwany był przez bandytów. Sigurd nakazał swoim ludziom zacumować przy obozie i podjął próbę rozmowy z rzezimieszkami. Ci jednak zagrozili wikingom, że jeżeli nie opuszczą ich obozu, to nie będą wahali się ich zaatakować. Wywiązała się potyczka, którą wygrali Normanowie. Eivor udała się sprawdzić wnętrze sali biesiadnej. Spotkała tam dwójkę związanych handlarzy: Rowana i Yanli. Wikingowie dowiedzieli się od nich, że przybyli oni do obozu, aby handlować z synami Ragnara, jednak gdy dotarli na miejsce, zastali tylko bandytów, którzy ich związali, a ich towary posprzedawali. Uwolnili handlarzy i zaproponowali im dołączenie do ich klanu, a ci zaakceptowali propozycję Normanów. Po tym wszystkim klan Kruka zabrał się za odbudowę sali biesiadnej i rozstawienie namiotów. Niedługo potem Sigurd, Eivor i Randvi spotkali się w sali biesiadnej, gdzie wymyślili nazwę dla swojej nowej osady – Krucza Przystań.

Osada szybko się rozrastała. Eivor i Sigurd zajmowali się zawieraniem sojuszy i zbieraniem materiałów i surowców pod budowę nowych budynków w osadzie. Randvi zajmowała się strategią i zbieraniem informacji o sytuacjach politycznych w danych częściach Anglii. Reszta klanu Kruka zajmowała się własnymi sprawami i rzemiosłem.

Advertisement