Assassin's Creed Wiki
Advertisement
Assassin's Creed Wiki

Flawiusz Metellus (ok. 90. p.n.e. - 47 p.n.e.), znany również jako Lewrzymski generał i prokonsul Cyrenajki w I wieku p.n.e, bliski sojusznik Juliusza Cezara oraz przywódca Zakonu Starożytnych, potajemnie kierujący zakonem w Królestwie Ptolemeuszów.

Biografia[]

Wczesne życie[]

Flawiusz urodził się w Republice Rzymskiej w starej patrycjuszowskiej rodzinie, która utraciła większość swojego bogactwa. Chociaż początkowo ożenił się z nieznaną kobietą, z którą miał syna, w późniejszym czasie poślubił inną kobietę o imieniu Porcia Orestilla, co pomogło przywrócić jego rodzinne bogactwo[1].

Flawiusz awansował w szeregach armii rzymskiej i stał się bliskim sojusznikiem Juliusza Cezara. Ze względu na swoją wybitną karierę wojskową został później wybrany na prokonsula Cyrenajki, stanowisko to piastował aż do swojej śmierci[1].

Poszukiwanie skarbca[]

Około 49 roku p.n.e. wstąpił do Zakonu Starożytnych i został jednym z jego przywódców. W tym samym roku wraz z innymi członkami udał się do Siwy, gdzie odkryli kryptę Isu znajdującą się pod Świątynią Amona. Zakon miał nadzieję zdobyć ukryty w tamtejszym skarbcu artefakt, używając posiadanego Rajskiego Jabłka. Jednakże, gdy kapłani świątyni odmówili współpracy, Zakon postanowił zmusić medżaja Bayeka do pomocy w odblokowaniu skarbca[2].

Kazali swoim żołnierzom schwytać Chenzirę, przyjaciela syna Bayeka, Khemu, i przekonali chłopca oraz jego matkę Rebekę, że chcą tylko porozmawiać z medżajem. Chenzira poprowadził żołnierzy do Punktu Halma, gdzie pokonany w walce Bayek stracił przytomność, a następnie został zaprowadzony do Świątyni Amona i przed drzwi Krypty. Sojusznik Flawiusza, Medunamun, pokazał Bayekowi Jabłko, ale medżaj nie wiedział, jak otworzyć drzwi skarbca. Sfrustrowany Flawiusz zaczął kopać leżącego na ziemi Bayeka, lecz został szybko uspokojony przez Pothejnosa[2].

Zanim przesłuchanie mogło zostać kontynuowane, faraon Ptolemeusz XIII, towarzyszący Zakonowi w Siwie, przybył w celu zbadania sprawy. Flawiusz i kilku innych członków poszło odwrócić uwagę faraona, co pozwoliło Khemu ukraść nóż dla Bayeka, który użył go, aby wyzwolić się z więzów. Po powrocie Flawiusz zagroził, że wyrwie chłopcu serce, jeśli Bayek nie powie im, jak otworzyć skarbiec. Wyrwaszy się z więzów, Bayek zaatakował Zakon Starożytnych[2].

Bayek przygwoździł Flawiusza, trzymając nóż przy jego gardle. Rzymianin tylko zadrwił, biorąc atak Bayeka za odpowiedź, i odbił ostrze, które trafiło w pierś Khemu, co doprowadziło do jego śmierci. Pogrążony w rozpaczy Bayek próbował zaatakować Flawiusza, lecz ten użył Jabłka, by powalić Medżaja. Flawiusz i reszta Zakonu uciekli z miejsca zdarzenia, pozostawiając Bayeka na pewną śmierć[2]. Flawiusza nie miał pojęcia o tym, że jedna z ich ofiar przeżyła spotkanie. Egipcjanin rok później zaczął polować na wszystkich obecnych przed Kryptą[3], przez co dowiedział się o istnieniu zakonu, a także zawarł sojusz z Kleopatrą[4].

Wojna aleksandryjska[]

Podczas wojny domowej Cezara z Pompejuszem, Flawiusz towarzyszył Cezarowi w pościgu za rywalem do Egiptu. Po przybyciu do Aleksandrii zostali oni powitani przez Ptolemeusza XIII, który podarował Cezarowi głowę Pompejusza w nadziei na zawarcie sojuszu. Ich spotkanie zostało przerwane przez przybycie Ayi, Bayeka i Apollodorosa, którzy wnieśli do pałacu Kleopatrę ukrytą wewnątrz zwiniętego dywanu. Kiedy Ptolemeusz rozkazał swoim strażnikom pozbycie się ich, Flawiusz był gotowy do walki, ale ustąpił na rozkaz Cezara. Rzymski cesarz zażądał audiencji u samej Kleopatry, po czym nakazał Flawiuszowi i wyznawcom Kleopatry opuszczenie budynku[5].

Następnego dnia Flawiusz wszedł do otwartego teraz Grobowca Aleksandra Wielkiego i poinformował Cezara, że siły Lucjusza Septymiusza, Gabinianów, a także Ptolemeusza zaatakowały jego rzymskie legiony. Podczas gdy Aya i Bayek wyruszyli na ratunek emisariuszom, Flawiusz pozostał z Cezarem w grobowcu, aby poinformować go o „przyjaciołach”, którym ma nadzieję go przedstawić[5]. Po bitwie nad Nilem Flawiusz wykorzystał swoją znaczną władzę polityczną, aby jego kolega z Zakonu, Septymiusz, został oszczędzony, a nawet zaoferował mu stanowisko obok samego Cezara, co bardzo rozwścieczyło Bayeka i Ayę[6]. Podczas gdy miasto świętowało sukces Cezara, Flawiusz i Septymiusz włamali się do grobowca Aleksandra, aby odzyskać jego pastorał. Zostali przyłapani przez Apollodorosa, który zaczął mieć wątpliwości co do Cezara i Kleopatry oraz ich działań i zamiarów. Udało im się go zranić, ukraść mu Jabłko oraz wrócić do Siwy, aby dokończyć to, co zaczęli dwa lata wcześniej[7].

Śmierć[]

Po wyjściu z komnaty Flawiusz udał się do Cyreny, gdzie został mianowany prokonsulem. Bayek go wytropił, a do starcia doszło w rzymskim akropolu. Flawiusz korzystał z Jabłka podczas walki, lecz Bayek był w stanie go pokonać i ostatecznie pomścić śmierć Khemu[8].

Osobowość[]

Porywczy i niezwykle antagonistyczny Flawiusz cechował się przede wszystkim swoją patologiczną, megalomańską ambicją i wykorzystywał każdą okazję, dbając wyłącznie o własne zyski, czy to w sferze prywatnej, czy też politycznej. Przykładem tego jest zamordowanie swojej pierwszej żony i syna, aby wżenić się w zamożną rodzinę i przywrócić w ten sposób majątek własnej rodziny. Chociaż Flawiusz był jednym z lojalnych sojuszników Cezara, uważał, że sojusz jest zbudowany na jego własnym bogactwie i sile, a nie na zaufaniu i szacunku[1].

Flawiusz był impulsywny i skłonny do gwałtownych wybuchów, co doskonale widać, gdy zniecierpliwiony uderzył Bayeka podczas przesłuchania. Inni członkowie Zakonu, zwłaszcza Pothejnos, zdawali się uważać go za szaleńca. Flawiusz kierował się czystym egoizmem, a jego niemal szalony sadyzm ułatwiał mu popełnianie wszelakich okrucieństw, które podsycały jego urojenia wielkości, czynów uznawanych nawet przez jego współspiskowców za godne pogardy lub niepotrzebne. Nie miał żadnych skrupułów i otwarcie przyznał, że nie odczuwał nawet odrobiny wyrzutów sumienia z powodu swojej roli w zabójstwie dziecka, a nawet prowokował i wyśmiewał zrozpaczonego ojca swojej ofiary[8].

Pomimo swojej brutalności, Flawiusz był też doskonałym manipulatorem. Był on w stanie przekonać Cezara, by oszczędził Septymiusza. Zwerbował także cesarza do Zakonu Starożytnych i uczynił z niego czołową postać organizacji. W szczególności patrzył z góry na Egipcjan, uważając ich za zasób, który można wykorzystać dla własnego zysku i dla korzyści Rzymu[9].

Umiejętności i wyposażenie[]

Flawiusz posiadał jedno z Rajskich Jabłek, które dawało mu szereg nowych, niezwykłych umiejętności. Jedną z nich była moc kontrolowania woli ludzi i zmuszania ich do robienia rzeczy, których nie zrobiliby z własnej woli, jak zmuszanie ich do pójścia w ogień, dobrowolnego pozwolenia na zjedzenie przez lwa, pisanie jego imienia na ścianach, zatańczenia się na śmierć, mordowania się nawzajem, recytacji poświęconych mu wierszy miłosnych, zmuszenie kobiet do opuszczania rodzin i wyznawania mu miłości, zamieniania ludzi w gwałcicieli oraz recytacji propagandy Zakonu Starożytnych. Był także w stanie stworzyć namacalne hologramy swoich byłych braci, które zaatakowały Bayeka. Mógł również stać się niewidzialny, emitować złotą energię i wystrzelić kinetyczny wybuch, który na chwilę spowalniał trafionych nim przeciwników. Był także utalentowanym szermierzem oraz mistrzem walki wręcz[9].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Assassin's Creed Origins: Official Game Guide.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Assassin's Creed: Origins, Fałszywa wyrocznia.
  3. Assassin's Creed: Origins, Zabójstwo Czapli.
  4. Assassin's Creed: Origins, Medżaj Egiptu.
  5. 5,0 5,1 Assassin's Creed: Origins, Aya: Ostrze Bogini.
  6. Assassin's Creed: Origins, Bitwa nad Nilem.
  7. Assassin's Creed: Origins, Krajobraz po bitwie.
  8. 8,0 8,1 Assassin's Creed: Origins, Ostateczna rozgrywka.
  9. 9,0 9,1 Assassin's Creed: Origins.
Advertisement